รูปนี้เป็นรูปที่ผมเห็นว่าสวยที่สุดในรอบปีที่ผ่านมาเลยครับ

วันนี้รู้สึกว่าตัวเองแก่มากขึ้นอีกเนื่องจาก ผมมีภรรยาอายุ 30 เสียแล้ว ถึงแม้หนอหนุนจะพยายามแอ๊บเด็ก ชอบหลับนอนกับน้องนะโมก็ตาม แต่ก็คงไม่เป็นผลแต่อย่างใด กับอายุที่ขึ้นด้วยเลข 3x

เมื่อสองสามวันก่อน หมอหนุนถามผมว่า ทำไมเดี๋ยวนี้เขียนแต่เรื่องของลูก ไม่เห็นเขียนเรื่องของเค้ามั่งหละ… นั่นสินะ ไม่มีคำตอบ หรือคำแก้ตัวใดๆ… ผมก็คงได้แต่ก้มหน้ารับผิดว่า “ขอรับ” ส่วนในใจก็คิดว่า เดี๋ยวจัดเต็มให้เลย

ตัวผมเองเริ่มผันชีวิตเข้าสู่วัยเลข 3 ก่อนหมอหนุน 1 เดือน เพราะวันเกิดเราต่างกันแค่ 1 เดือน 1 วัน เรียกได้ว่าเข้าสู่วัยทำงานเต็มตัว และโดนงานกินหัวครอบงำชีวิตมาได้ซักพักนึงแล้ว ผมถือว่าตัวผมเองโชคดีมาก ที่มีคู่ชีวิตที่ดี และลูกที่น่ารัก ประกอบกันเป็นครอบครัวที่อบอุ่น (อุ่นมาก เพราะน้องนะโมขี้ร้อน เหงื่อแตกตลอดเวลา) ผมเลยพยายามดึงตัวเองออกจากงานให้มากที่สุดระหว่างที่อยู่กับครอบครัว เพราะสิ่งที่ครอบครัวต้องการจากเรานั้นไม่ใช่แค่เวลาครับ แต่ต้องการปฏิสัมพันธ์ด้วย (เช่น น้องนะโมลากผมไปตีกลองชุดด้วย ส่วนหมอหนุนสะกดจิตผมด้วยคำพูดว่า อยากกินเฟรนช์ฟรายด์ หรืออยากกินแฟนต้าน้ำองุ่นเย็นๆ)

ความแตกต่างที่ผมเห็นในชีวิตคู่ของผม คงไม่ใช่รักที่จืดจาง แต่เป็นศูนย์กลางของความรักนั่นเปลี่ยนไป จากชีวิตคู่ที่จุดศูนย์กลางของความสนใจอยู่ที่คู่ชีวิต และจุดศูนย์กลางความต้องการยังคงเป็นตัวเองอยู่ เปลี่ยนมาเป็นการทำทุกอย่างเพื่อลูก เพื่อครอบครัว และต่างฝ่ายต่างเสียสละความต้องการของตัวเองลง เพื่อชีวิตที่ดีกว่าของลูก (ไหนว่าจะเขียนเรื่องภรรยา กลับมาเรื่องลูกเหมือนเดิม… ฮ่าาา…)

จริงๆ แล้วช่วงนี้ทั้งผมและหมอหนุนต่างฝ่ายก็งานยุ่งกันทั้งคู่ เวลาที่อยู่ด้วยกันส่วนใหญ่ก็ใช้ไปกับการดูแลลูก เลยทำให้เวลาที่จะทะเลาะเบาะแว้งกัน ลดน้อยลงไป เลยไม่รู้ว่าจะทะเลาะกันไปทำไม แค่แอบหนีลูกไปกินข้าวเย็นด้วยกันสองต่อสองเป็นบางครั้งก็ดีใจจะแย่อยู่แล้ว แต่ผมก็ถือว่าลูกเป็นองค์ประกอบที่สำคัญมาก ที่ช่วยปรับสมดุลย์ของชีวิตคู่ในวัยทำงานอย่างจริงจังครับ ไม่อย่างนั้นหากเรายังคงหมุนรอบตัวเองอยู่ เราอาจจะหลงทาง หลงระเริงกับความสำเร็จในหน้าที่การงานจนลืมคู่ชีวิตของเรา หรือปล่อยให้ปัญหาที่ทำงานตามมาหลอกหลอนชีวิตคู่ถึงห้องนอนก็เป็นได้

Happy Birthday Present

รองเท้ากีฬาคู่ใหม่ ถูกใจคุณแม่ยังสาว

เพื่อนร่วมงานผมถามว่า “วันนี้คุณเตรียมของขวัญวันเกิดให้ภรรยาคุณรึยัง” คำถามนี้ถูกถามขึ้นระหว่างขับรถกลับกรุงเทพฯ หลังจากประชุมกับลูกค้าที่ปราจีนบุรีเสร็จในช่วงเย็น กว่าจะกลับถึงชายแดนกรุงเทพฯ ย่านบางนาก็ 6 โมงเย็นเสียแล้ว ไหนจะต้องฝ่ารถติดมหาโหดเพื่อกลับไปให้ถึงบ้านอีก จะเอาเวลาที่ไหนไปหาซื้อของขวัญวันเกิดเพื่อมาเซอร์ไพรส์เหมือนสมัยวัยรุ่นได้หละ แถมอยู่ด้วยกันทุกวัน จะเอาที่ไหนไปซ่อนของขวัญเหมือนเมื่อก่อนได้อีก แถมอายุปูนนี้แล้ว เดี๋ยวเดือนหน้าลูกก็จะเข้าโรงเรียนแล้ว ไม่ต้องลีลามากละครับ โทรถามเลยดีกว่า ว่าจะให้ซื้อของขวัญมาให้ หรือจะให้พามาเลือกเอง… คุณหมอก็เลยเลือกเองเสียเลย วันนี้คุณหมอเลยได้ของขวัญวันเกิดเป็นรองเท้ากีฬาคู่ใหม่ถูกใจคุณแม่ยังสาวหละครับ

Happy Namo : Ice-cream Zombie

มีความรู้สึกว่าเพิ่งเขียนเรื่องนะโมอายุครบหนึ่งปีไปได้ไม่นาน อ้าวเห้ย มันครบสองปีแล้ว! ปีนี้ต้องเตรียมพาเข้าโรงเรียนแล้วนะจ๊ะ กลัวแต่ว่าจะไปรวมหัวกับเพื่อนตั้งแก๊งคอยแกล้งเด็กๆ คนอื่นอ๊ะป่าว

Same day in the past years

วันนี้เมื่อสองปีที่แล้ว คุณหมอหนุนโทรมาหาตอนบ่ายแล้วบอกว่าปวดท้องแฮะ เดี๋ยวไปหาหมอซักหน่อย อีกแป๊บเดี๋ยวหมอหนุนก็โทรมาบอกว่าคลอด แล้วก็คลอดในคืนนั้นแหละ หากใครยังไม่เคยเห็นคลิปฉาวน้องนะโม สามารถติดตามดูได้ที่นี่ครับ Namo – Born, Just Born ส่วนวันนี้เมื่อปีที่แล้ว ก็เป็นการฉลองวันเกิดปีแรกของน้องนะโม ที่ผมเขียนเอาไว้ Namo and his first Birthday Anniversary สำหรับวันนี้ในปีนี้ ถือเป็นวันดีอีกปีหนึ่งครับ เพราะวันเกิดน้องนะโมปีนี้ตรงกับวันตรุษจีนพอดี เลยถือโอกาสกราบไหว้บรรพบุรุษในตอนเช้า และทำบุญในรอบบ่ายเสียเลย

เสือเหนือมังกร

Happy Namo : Just another Birthday Ice-cream

น้องนะโมเกิดปี พ.ศ. 2553 ถ้านับตามปีจีนจะเป็นปีวัวครับ แต่ว่าถ้านับตามปีไทย จะเป็นปีเสือ ซึ่งพอโตขึ้นมาแล้วผมมีความเห็นว่า อิทธิพลของปีเสือน่าจะมากกว่า เพราะมันดุเสียเหลือเกิน ใครทำอะไรขัดใจมัน มันก็ขู่ฟอดๆ เขวี้ยงของบ่าง ไล่ตีไล่หยิกบ้าง ผู้ที่เป็นเหยื่อมากที่สุด ก็คงหนีไม่พ้นบรรดาอาๆ หรือน้องสาวของผมเอง มีบรรดาศักดิ์เปรียบเสมือนเป็นเพื่อนเล่นกัน ตีได้ หยิกได้ ขู่ได้ ส่วนอากง กับคุณย่าตามใจทุกอย่าง (คุณพ่อผมอยากให้หลานเรียกว่า “อากง” แต่คุณแม่ผมไม่อยากให้หลานเรียกว่า “อาม่า” เพราะรู้สึกว่าแก่ เลยให้เรียกว่า “คุณย่า” แทน) แถมปีนี้เป็นปีมังกร มันคงจะดุยกกำลังสอง เปรียบเสมือนเสือพยศขึ้นขี่มังกรแว้น บินโฉบฉวัดเฉวียนไปมา ราวกับเชิดสิงโตบนกลองชุด

Namo the Drummer

หากใครยังไม่เคยเห็นฝีมือน้องนะโมตีกลอง สามารถเยี่ยมชนได้ที่นี่ครับ ตอนนี้มันเริ่มตี Double Stroke แล้ว คาดว่าปีหน้าคงจะได้ Triple Stroke ตกตามกันไป ส่วนเป้าหมายของผมคือ จะเอานะโมออกโชว์งานวัดภายใน 4 ขวบให้ได้ครับ เพราะตอนนี้น้องนะโมซ้อมหนักมาก ทุกเช้าถ้ามันตื่นนอนแล้วจับได้ว่าผมยังไม่ไปทำงาน มันจะมาจับมือผม ลากผมไปที่กลองชุด บังคับให้ผมซ้อมกลองพร้อมกับมัน!!! แถมสั่งด้วยนะ ว่าให้ตีชิ้นไหนๆ เท่านั้นยังไม่พอ เดี๋ยวนี้น้องนะโมได้พัฒนาไปอีกขั้น ชี้สั่งแม่ให้มาเล่นเปียโนด้วย แล้วทำหน้าตาเหมือนกับว่า ทุกคนมีหน้าที่ของตัวเอง มาทำหน้าที่ได้แล้ว…

Namo the big fan of Fans

ผมไม่รู้ว่าตอนนะโมเด็กๆ เวลาไปอยู่บ้านคุณยายช่วงเสาร์อาทิตย์ คุณยายเค้าสอนอะไรนะโม ผมรู้แค่ว่าสองคนยายหลาน ชอบชี้ชวนกันดูพัดลม เพื่อหลอกล่อเวลาป้อนข้าว ผมได้ยินแต่ประโยคติดหูว่า “fan turn around” และไม่คิดว่ามันจะมีอิทธิพลกับนะโมได้มากขนาดนี้ ทุกวันนี้ นะโมเห็นพัดลมไม่ได้ครับ จะต้องชี้ชวนแล้วเรียกให้เราดู เหมือนกับเค้าถามเราว่า “อันนี้อะไร…” แล้วเราก็ต้องตอบเค้าให้ถูกว่า “fan” หรือ “พัดลม” เค้าถึงจะพอใจ แล้วออกเสียงว่า “อื้อออ…” น่าจะแปลว่า ป่าป๊าเก่งมาก ตอบถูกด้วย

แต่มันไม่แค่นั้นครับ เดี๋ยวนี้พัฒนาขึ้นมาก อะไรก็ตาม ที่กลมๆ หรือมีใบพัดหมุนได้ มันเรียกชี้ให้ดูหมด ไม่ว่าจะเป็น เครื่องแอร์ ช่องแอร์ตามห้าง หรือแม้กระทั่ง แอร์คอมเพรสเซอร์ และกังหันลมทุกประเภท เวลาเปิดหนังสือคอมพิวเตอร์ของผมตอนนั่งขี้ในห้องน้ำ (เด็กอะไรนั่งขี้บนโถส้วมผู้ใหญ่ แล้วยังจะนั่งอ่านหนังสือตอนขี้อีกต่างหาก) ก็จะเปิดไปเรื่อยๆ จนเจอหน้าโฆษนา Power Supply คอมพิวเตอร์ครับ มันก็จะชี้อยู่นั่นแหละ มีกี่รุ่นกี่สี ให้กำลังกี่วัตต์ มันชี้ครบทุกรูป ฮ่า…

ทำดีลูกแม่ ทำแย่ลูกพ่อ

เวลาผมนั่งทำงานอยู่ ผมมักจะได้ยินเสียงคุณหมอหนุนลอยมาเป็นระยะๆ อยู่สองประโยคหลักๆ ประโยคแรกคือ “นะโมลูกแม่เก่งจังเลย… oooo… Namo Smart Boy” ส่วนประโยคที่สองคือ “นี่… เธอดูลูกชายเธอสิ… มัน xxx xxx xxx” สอดคล้องกับคำพูดที่ว่า “ทำดีลูกแม่ ทำแย่ลูกพ่อ” ได้เป็นอย่างดีครับ ส่วนมันทำอะไรแล้วเป็นลูกพ่อนั้น ผมว่าภาพด้านล่างคงจะบรรยายได้เป็นอย่างดี

Like father, like son

Namo Gallery

น่าเสียดายครับที่วันเกิดปีนี้ ถ่ายรูปน้องนะโมได้ไม่ค่อยมากเท่าไหร่ มันดิ้นซนอย่างกับลิง จนอดสงสัยไม่ได้ว่า ไอ้ชุดตรุษจีนที่น้องนะโมใส่วันนี้ มันเป็นชุดฮ่องเต้ หรือ ชุดเห้งเจียกันแน่ เลยขอฝากรูปเด็ดๆ ในช่วงกลางปีที่ผ่านเอาไว้ให้นะครับ

Namo in the Garden : You wanna mess with me?

Namo in the Garden : The Little Tyrant

รักชีวิต อย่าคิดสู้เมีย

คำว่า “ผมขายครับ” คงจะไม่ต่างจากนิยามของผมในปีนี้เท่าไหร่นัก เมื่อค้นพบว่าสิ่งที่ตัวเองพยายามหลักหนีมาอยู่หลายปี คือสิ่งที่เราเป็นอยู่ทุกวันนี้ ตอนนี้ผมเป็นพนักงานขายเต็มตัวแล้วครับ

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก แป๊บเดียวก็สิ้นปีเสียแล้ว แต่เป็นสิ้นปีที่รู้สึกแก่ที่สุดในชีวิต เมื่อตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองอายุเกินสามสิบมาแล้ว 1 วัน

ปีนี้เป็นเป็นอีกปีหนึ่งที่มีเหตุการณ์ต่างๆ เกิดขึ้นมากมายในชีวิต แต่ถือว่าเป็นปีที่หน้าที่การงานมีความเปลี่ยนแปลง และมีความก้าวหน้าอย่างเห็นได้ชัดครับ แต่ถ้ามองย้อนกลับไป ก็เหมือนกับว่า จริงๆ แล้วในปีหนึ่งๆ ก็มีเหตุการณ์เกิดขึ้นเยอะแยะอย่างนี้นี่แหละ สิ่งที่แตกต่างกลับเป็นตัวเราเอง ที่เริ่มแก่ขึ้น และมองเห็นภาพรวมและความเป็นไปของชีวิตชัดเจนขึ้น

การงานที่เปลี่ยนแปลงทำให้เวลาส่วนตัว ที่ใช้กับการอัพเดทบล็อกลดน้อยลง จะเห็นได้จากบล็อกล่าสุดที่ผมเขียนนี่ตั้งแต่ปลายมีนาคมที่ผ่านมา เหมือนว่าจะเป็นข้ออ้างว่าไม่มีเวลาครับ แต่ใช่ครับ มันเป็นข้ออ้าง ข้ออ้างที่ว่า คุณมีเวลาตอนหัวค่ำสามสิบนาที คุณจะใช้มันในการทำงานได้มากขึ้นอีกหนึ่งชิ้น หรือพาภรรยาคุณไปช๊อปปิ้ง หรืออยู่เล่นกับลูกก่อนเค้าจะหลับ หรือจะเขียนบล็อกของตัวเอง ในหนึ่งปี คุณมีโอกาสอย่างนี้อยู่ 365 ครั้ง เท่าๆ กันทุกคน แต่ว่าคุณจะเลือกมันใช้ทำอะไรหละครับ… ฮ่าๆๆ…

Unholy Man in the Holy Land

Holy Roof in the Holy Land

หากจะเรียงลำดับเหตุการณ์ในปีนี้ คงต้องเริ่มจากต้นเดือนเมษายน ที่ได้มีโอกาสไปประเทศอิสราเอลอีกครั้ง เพื่อไปประชุม Agent Meeting กับบริษัทผู้ผลิตเครื่องจักรที่บริษัทผมเป็นตัวแทนจำหน่ายครับ ถือเป็นครั้งที่สองที่ผมไปเหยียบดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของชาวคริสต์และอิสสลาม โดยที่ผมไม่ได้ซาบซึ้งอะไรเลย เพราะมีความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ทางศาสนาคริสต์เข้าใกล้ศูนย์ ได้แต่ฟังมัคคุเทศน์ผู้เชี่ยวชาญคอยบรรยายให้ฟัง และคนอื่นๆ ต่างพยักหน้า และจินตนาการตามกันได้อย่างซาบซึ่งใจ ข้าพเจ้าจึงถือเป็นคนบาปในแดนศักดิ์สิทธิ์อย่างแท้จริง

I do Blow Job

Blown film line alignment from take-off to the die head

หลังจากกลับมาจากอิสราเอล ผมก็ติดงานติดตั้งเครื่องจักรอยู่แถวสมุทรสาคร อยู่ตลอดเดือนพฤษภาคม เป็นเครื่องเป่าฟิล์มพลาสติก (Blown Film Line) จากประเทศเยอรมัน เจ้าของโรงงานเป็นคนใต้เชื้อสายจีน หัวหน้างานเป็นคนไทยสำเนียงใต้ และพนักงานเดินเครื่องเป็นชาวต่างประเทศ ฝั่งตะวันตกของจังหัวดกาญจนบุรี เพื่อนบ้านของเรา ผมขอไม่พูดถึงเหตุการณ์ที่หลังจากติดตั้งเสร็จได้ไม่ถึงอาทิตย์ พนักงานต่างประเทศฝีมือดีของเรา ขับรถฟอร์คลิฟท์พุ่งชนส่วนท้ายของเครื่องจักร ขยับออกจากตำแหน่งไปเกือบหนึ่งเมตร!!! โชคดี ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ โครงเครื่องเสียหายเล็กน้อย และไม่มีผลกระทบต่อส่วนสำคัญของตัวเครื่อง แต่ผมสามารถผมพูดได้อย่างเต็มปากว่า “ผมเป่าครับ”

Dorsal Carpal Ganglion

Dorsal Carpal Ganglion

สืบเนื่องจากความซนของกระผมตั้งแต่วัยเด็ก ข้อมือผมทั้งสองข้าง มีถุงน้ำเล็กๆ อยู่ ซึ่งปกติมันก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรหรอกครับ นอกจากไม่สามารถตั้งฝ่ามือ แล้วออกแรงดันได้เต็มที่ เพราะถุงน้ำจะไปกดทับเส้นประสาททำให้รู้สึกเจ็บ สุดท้ายจึงตัดสินใจว่าต้องจัดการกับมันซักที จึงขอให้คุณหมอหนุนนัดคุณหมอผ่าข้อมือให้ เชื่อหรือไม่ก็ตาม ผมได้มีโอกาสผ่ากับคุณหมอมือหนึ่งของประเทศ เรื่องมือๆ ครับ อ. สายชล ว่องตระกูล ที่โรงพยาบาลศิริราช ท่านเป็นหมอผู้เชี่ยวชาญเรื่องมือโดยเฉพาะ อันดับหนึ่งของประเทศไทย

ผมจึงไม่รอช้าครับ เริ่มจากมือขวาก่อนเลยครับ สารภาพว่าตอนเข้าห้องผ่าตัดครั้งแรกในชีวิต ก็ปอดแหกอยู่เหมือนกันครับ ถ้าเลือกได้คงไม่อยากเข้าไปอีก ฮ่าๆๆ เช้านั่งแท็กซี่ไปโรงพยาบาลศิริราช เข้ารับการผ่าตัด 15-20 นาทีเสร็จ พักซักครู่ ก็นั่งแท็กซี่กลับบ้าน ทั้งง่าย ทั้งไวเหมือนโกหก แถมค่าใช้จ่ายแค่ประมาณ 4,000 -5,000 บาทและเบิกสิทธิ์ประกันสังคมได้ 100% อีกต่างหาก ไม่ต้องเสียซักบาท ที่น่ารำคาญก็แค่ต้องให้ยาฆ่าเชื้อประมาณหนึ่งสัปดาห์แค่นั้นแหละครับ ซึ่งมันต้องฉีดที่มือซ้าย เพราะมือขวามีแผลผ่าตัดอยู่ เลยเหมือนได้มีโอกาสเกิดเป็นภาระอีกครั้ง ใช้ไม่ได้ทั้งมือซ้าย และมือขวา ฮ่าๆๆ

ทุกอย่างผ่านไปเหมือนจะดี พอหนึ่งเดือนให้หลัง มือก็เริ่มบวมขึ้นมาใหม่!!! เอ๊ะ เกิดอะไรขึ้น ข้อมือเริ่มอักเสบอีกครั้ง ซึ่งน่าจะเกิดจากภูมิคุ้มกันบกพร่อง!!! เอ้ย! สันนิษฐาณว่า น่าจะเกิดจากไหมละลายหลุดก่อนเวลาอันควร เป็นสาเหตุของการอักเสบอีกครั้งนึงครับ คราวนี้หนักกว่าคราวแรกเยอะ เนื่องจาก อ.สายชล คิวทองสมกับเป็นคุณหมอมือหนึ่งมาก เลยจำเป็นต้องเข้ารับการผ่าตัดรอบสอง อย่างเร่งด่วน ไม่สามารถรอจนถึงคิวของโรงพยาบาลศิริราชได้ จึงต้องเข้ารับการผ่าตัดที่โรงพยาบาลธนบุรีแทน เข้าไปวันแรกห้องพักผู้ป่วยแบบธรรมดาเต็มหมด จึงต้องพักห้องพิเศษแบบ VIP (Very Irritating Person) คืนละเก้ากันกว่าบาท และใช้บริการห้องผ่าตัดของโรงพยาบาลธนบุรี คราวนี้เรื่องยาวเลยครับ เพราะว่าผ่าตัดคราวนี้เรียกว่าผ่าตัด “ดูดหนอง” ออก (โอววว แม่เจ้า) และจำเป็นต้องพักรักษาตัวอยู่อีกหลายคืน จากคราวที่แล้วค่าใช้จ่าย 4,000 – 5,000 บาทเบิกประกันสังคมได้หมด คราวนี้กลายเป็น 40,000 – 50,000 บาท ออกค่าใช้จ่ายเอง เพราะไม่ครอบคลุมในสิทธิ์ประกันสังคมแล้ว T.T แต่โชคยังดีครับ ที่ยังเบิกบริษัทได้อยู่ แต่ยังไงก็ยังต้องเป็นภาระอีกเป็นอาทิตย์ เพราะยังคงต้องคาเข็มฉีดยาที่มือซ้าย และคาเฝือกอ่อนที่มือขวา ทำเอางานนี้ผมเข็ดการผ่าตัดไปเลยครับ

ด้วยเหตุการณ์นี้ ทำให้ตัวข้าพเจ้าห่างหายไปจากการเล่นดนตรีอยู่หลายเดือนเลยครับ

I am a salesman

อีกเหตุการณ์สำคัญในปีนี้ ที่ไม่กล่าวถึงไม่ได้คือ พี่เอกที่ทำงานอยู่ด้วยกันเป็นสิบปี ลาออก! เป็นสิ่งที่ผมไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้น และไม่ได้วางแผนไว้ล่วงหน้าครับ ดังที่พระพทุธเจ้ากล่าวไว้ว่า ทุกสิ่งล้วนเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป แป็บๆ พี่เค้าก็มาบอกว่า จะลาออก แป๊บๆ อ่าวถึงวันเลี้ยงส่งแล้ว แป๊บๆ อ่าว… พี่เค้าออกไปแล้ว! แต่เหตุการณ์นี้เป็นเหตุการณ์ที่ดีกับทุกคนครับ พี่ที่ลาออกไป ก็ไปอยู่กับบริษัทต่างชาติที่บริษัทของเราเป็นตัวแทนจำหน่ายอยู่ พี่เค้าก็มีโอกาสขยับขยายในหน้าที่การงาน ดูแลลูกค้าทั้งเอเชียอาคเนย์ ได้เดินทางไปต่างประเทศบ่อยขึ้นมาก ได้รับประสบการ์ใหม่ๆ มากมาย ถือเป็นงานที่ท้าทายมากครับ แถมยังได้ร่วมงานกันอยู่เหมือนเดิม เพราะว่าบริษัทของเราก็ยังคงเป็นตัวแทนจำหน่ายของบริษัทต่างชาตินี้อยู่ แถมมีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นกันมากขึ้นอีก เพราะคนที่เราติดต่อด้วยเป็นคนไทยด้วยกัน ที่รู้จักกันมานาน ในส่วนของตัวผมเอง ก็เปรียบเหมือนคนที่ว่ายน้ำไม่เป็น มัวแต่ตั้งท่าจะหัดว่ายน้ำอยู่ตั้งนาน แต่ก็ยังไม่ยอมว่ายเองเสียที โดนยึดห่วงยาง แล้วโดนถีบลงคลองให้ตะเกียกตะกายว่ายน้ำเองให้เป็น (ในชีวิตจริง มันไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอกครับ เพราะยังไงผมก็ยังได้รับความช่วยเหลือจากทั้งพี่ พ่อ และครอบครัวอยู่มาก)

จริงๆ แล้วที่ผมไปทำบริษัทไอทีกับเพื่อน หรือไปทำบริษัทของตัวเอง เป็นเพราะผมพยายามหนีงานขายมาตั้งหลายปีครับ เพราะผมกลัวครับ กลัวที่จะต้องรับผิดชอบยอดขาย กลัวที่จะต้องคุยเรื่อง เงินๆ ทองๆ กับลูกค้า กลัวที่จะถูกตั้งความหวังในการหารายได้เข้าบริษัท แต่สุดท้ายมันก็หนีไม่พ้นครับ ไม่ว่าจะทำงานที่ไหน สุดท้ายลมหายใจของบริษัท หรือบุคคล ก็ยังคงเป็นรายรับอยู่ดี ถ้าอยากให้บริษัทอยู่รอด ก็ต้องให้ความสำคัญของงานขายมาเป็นอันดับหนึ่ง

ผมใช้เวลาปรับตัวอยู่ครึ่งปีครับ ด้วยความช่วยเหลือของพี่เอก และคุณพ่อ ทำให้ตอนนี้การทำงานด้านงานขายเริ่มเข้าร่องเข้ารอย จากความกลัว ก็กลายเป็น กลัวๆ กล้าๆ จนตอนนี้ต้องออกแนวหน้าด้านอีกหน่อย… ฮ่าๆ… ยังไม่ง่ายขนาดนั้นครับ แต่อย่างน้อยตอนนี้ผมก็มีความมั่นใจมากขึ้นเยอะ ในการติดต่อลูกค้าปัจจุบัน หากลูกค้าเค้ารู้จักเราหรือรู้จักสินค้าอยู่แล้ว ไม่มีปัญหาครับ เพราะส่วนใหญ่เค้าจะอยากคุยกับเรา เราก็แค่กล้าที่จะคุยกับเค้า คุยในสิ่งที่เค้าอยากคุยด้วย และก่อให้เกิดธุรกิจทั้งสองฝ่าย แต่ผมก็ยังปอดแหกอยู่สำหรับลูกค้าใหม่ๆ ที่ไม่รู้จักกัน หรือไปเสนอสินค้าที่เค้าไม่ได้สนใจในตอนแรกครับ งานนี้คงต้องค่อยๆ อาศัยสั่งสมประสบการณ์ ความกล้า และความหน้าด้านไปครับ ฮ่าๆ

ผมถือว่ายังโชคดีครับ ปีนี้เป็นปีที่เครื่องจักรขายดีมาก โดยเฉพาะครึ่งปีหลัง ยอดขายสวนกระแสน้ำท่วมสุดๆ ออเดอร์แรกในชีวิตของผม เกิดขึ้นตอนน้ำท่วมครับ ลูกค้าเจ้าที่ผมไม่คาดคิดว่าเค้าจะซื้อ โทรเรียกให้เข้ามาคุยด้วย ซึ่งตอนนี้ผมหนีน้ำท่วมมาอยู่ชะอำ และเป็นช่วงที่ข่าวประกาศว่าน้ำกำลังจะมาถึงถนนพระรามสอง ผมขอเลื่อนการประชุมถึงสองครั้งแต่ไม่สำเร็จ ลูกค้ายืนยันที่จะให้มาพบตามที่นัดหมายไว้ช่วงต้นเดือนพฤศจิกายน สุดท้ายก็ต้องยอมลูกค้าครับ จึงขับรถมาจากชะอำ มาประชุมที่นิคมอุตสาหกรรมบางพลี นั่งประชุมตั้งแต่ 9 โมงเช้า ถึง 6 โมงเย็น นั่งคุยเรื่องเทคนิคอยู่ครึ่งวัน บ่ายต่อรองราคา และโทรติดต่อต่างประเทศเพื่อต่อรองราคาสุดท้าย อ้าวเห้ย! ขายได้แฮะ! งานนี้ช่วยปลุกความฮึกเหิมในการใช้ชีวิตเป็น salesman ของผมได้ดีมากครับ ต้องขอขอบคุณ คุณพ่อที่พยายามเคี่ยวเข็ญให้ผมมาขายอยู่ตั้งหลายปี พี่เอกที่คอยสันบสนุนผมมาโดยตลอด และคุณลูกค้าที่หยิบยื่นโอกาสให้ผมในชีวิตการขาย ตอนนี้ผมสามารถพูดได้เต็มปากเต็มคำว่า “ผมขายครับ”

Finale

Happy New Year 2012

เวลาครึ่งปีหลังผ่านไปไวมากครับ งานเยอะขึ้นมากในช่วงเวลาที่พี่ที่ทำงานลาออกไปหนึ่งคน เผลอแป๊บเดียวก็สิ้นปีแล้วครับ ลูกชายก็ใกล้จะสองขวบแล้ว ปีหน้าก็เตรียมเข้าอนุบาลแล้ว คุณหมอหนุนก็ใกล้จะจบ Resident 3 แล้ว เดี๋ยวก็เรียน Fellowship ต่อแล้ว ยิ่งช่วงน้ำท่วมยิ่งทำให้ตารางงานปลายปีปั่นป่วนไปหมด เดือนธันวาคมที่ผ่านมาจึงเป็นเดือนธันวาคมที่วุ่นวายกว่าทุกๆ ปี เพราะงานที่คั่งค้างจากเดือนพฤศจิกายน มาทับซ้อนกับตารางงานเดิมของเดือนธันวาคม แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปด้วยดีครับ มีงานค้างไปจนถึงปีหน้าเล็กน้อย แต่ก็คงจะผ่านไปด้วยดีอีกเช่นกัน

ปลายปีจึงถือโอาสซัดเต็มรวบยอดทำบุญบริษัทฟิกกาไบท์ วันที่ 29 ธันวาคม ที่ผ่านมา และ ทำบุญวันเกิดวันที่ 30 ธันวาคม ที่ผ่านมาครับ ถึงแม้จะได้ยินข่าวร้ายว่า พระศาจารย์สยามที่วัดจำปา ท่านอาพาทกระทันหัน แต่มีโอกาสได้พบกับพระหนุ่มผู้น่าเลื่อมใสแทน พร้อมกับพรจากพระแทน ส.ค.ส. ปีใหม่ที่น่าจดจำครับ “ครองตน ครองคน ครองงาน” จงดำรงตนอย่างมีสติ รู้หน้าที่ตนในแต่ละวาระ จงนั่งอยู่ในหัวใจผู้อื่น อย่านั่งอยู่บนหัวผู้อื่น จงใส่ใจในงานดังเลี้ยงดูบุพการี เมื่อองค์กรดีพนักงานก็จะร่มเย็นเป็นสุข ท้ายนี้ขอสวัสดีปีใหม่ และมีความสุขโดยทั่วกันครับ

สมศักดิ์ เหมรัญ "ที่ผมมาวันนี้ เพราะได้เป็นกำลังใจให้คนอื่น"

ในฐานะที่ผมเป็นนักดนตรีคนหนึ่ง เคยเห็นนักดนตรีที่สภาพร่างกายไม่สมบูรณ์มาก็ไม่น้อย แต่สำหรับคุณสมศักดิ์ ผมขอยอมรับในความมุ่งมั่นตั้งใจ และไม่ยอมแพ้ต่ออุปสรรคจริงๆ เพียงแค่ได้ฟังครั้งแรกทางวิทยุก็น้ำตาซึมแล้วครับ

สมศักดิ์ เหมรัญ – เพลงศรัทธา

ผมเป็นคนไม่ดูทีวีมาหลายปีแล้วครับ รวมถึงรายการประกวดร้องเพลงต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น AF, The Star หรือรายการอื่นๆ รวมถึง Thailand’s Got Talent ครับ แต่ข่าวนี้ผมได้ยินครั้งแรกตอนเช้า ระหว่างขับรถไปส่งหมอหนุนที่โรงพยาบาลศิริราช จากข่าวเรื่องเล่าเช้านี้ทางวิทยุเมื่อหลายวันก่อน

หลายคนคงเคยเห็นนักดนตรีตาบอดกันบ่อยๆ และเห็นว่าคนกลุ่มนี้มีพรสวรรค์ด้านดนตรี ที่มาชดเชยความบกพร่องทางกายภาพของร่างกาย แต่สำหรับนักดนตรีที่เคยมีสภาพร่างกายสมบูรณ์ แม้แต่ผมยังเคยคิดอยู่บ่อยๆ ว่าเกิดชะตาชีวิตพลิกผัน ทำให้ร่างกายไม่สมบูรณ์อย่างที่เคยเป็นอีกต่อไป จะทำอย่างไร จริงๆ แล้วแค่คิดว่า จะเล่นดนตรีได้อย่างไรก็ยากแล้วครับ และสิ่งที่คุณสมศักดิ์พิสูจน์ให้พวกเราเห็นแล้วว่า กำลังใจและความมุ่งมั่นตั้งใจ ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค เป็นปัจจัยที่สำคัญที่สุด มากกว่าพรสวรรค์ครับ ตอนฟังเสียงกีต้าร์ที่เหมือนคนปกติเล่นก็ประหลาดใจแล้ว พอเข้าท่อน “ใจสู้รึป่าว… ไหวมั้ยบอกมา” ทำให้ผมตื้นตันจนน้ำตาซึมจริงๆ ครับ ทำให้ผมมีกำลังใจสู้กับอุปสรรคทั้งหลายแหล่ ขึ้นมาอีกเฮือกใหญ่ทีเดียว ผมขอคารวะคุณสมศักดิ์จากใจจริงครับ

ก้องภพ แก้วเรือง (ดำ) แขนเดียว

คุณดำก็ไม่แพ้กันครับ มาเล่นดนตรี 5 ชิ้นครับ คนนี้ก็สุดยอดอีกเช่นกันครับ แต่อารณ์ที่ได้จะดูสบายๆ กว่าครับ ประทับใจตอนตีกลองแล้วเอาเชือกรองเท้าขึ้นมา ผูกไม้กลองเข้ากับแขนข้างที่ไม่มีมือ แล้วพูดว่า “ผมว่าผมเป็นคนพิการ ผมไม่อยากจะเป็นภาระของใครครับ” อยากให้ทุกท่านที่สภาพร่างกายสมบูรณ์ แต่ชะตาชีวิตไม่เป็นใจอย่างที่คิด ขอให้สู้ต่อไปอย่ายอมแพ้ครับ

Rick Allen – One Hand Drummer of Def Leppard

Rick Allen in Wikipedia…

Richard John Cyril “Rick” Allen (born 1 November 1963) is the drummer for the English hard rock band Def Leppard. He is famous for overcoming the complete amputation of his left arm and continuing to play with the band, which subsequently went on to its greatest popular success worldwide. His fans now call him the “Thunder God”.

ในเวทีระดับโลกนั้น ผมเคยได้ยินเรื่องมือกลองแขนเดียวมานานแล้วเหมือนกันครับ ชื่อ Rick Allen แห่งวงร็อคอังกฤษชื่อดัง Def Leppard ครับ เขาสูญเสียแขนซ้ายจากอุบัติเหตุรถยนต์ในปี 1984 ขณะเดินทางกลับบ้านเพื่อไปฉลองปาร์ตี้ปีใหม่ ถึงแม้กระนั้น เขายังไม่ลดละความพยายามครับ สุดท้าย Joe Elliott (นักร้อง) และ Rick Allen ก็เริ่มนั่งคุยกันกับวิศวกรเพื่อออกแบบกลองชุด ที่ใช้แขนเดียวในการเล่นครับ และในที่สุด Rick Allen ก็กลับมาเล่นกลองกับวง Def Leppard อีกครั้ง โดยใช้เท้าซ้ายในการเล่นเสียง Snare Drum แทนครับ

Rick Allen Behind the Scene

Rick Allen Interview – Fighting Back

One Manga - เว็บอ่านการ์ตูนออนไลน์ที่เคยฮิตที่สุดเว็บหนึ่ง

ชายไทยท่านใดไม่อ่านการ์ตูนบ้างครับ ยกมือขึ้น… การ์ตูน (Comics) ที่ผมพูดถึงหมายถึงการ์ตูนญี่ปุ่น (Manga) ผมเชื่อว่าเพื่อนผมเกือบทุกคนอ่านการ์ตูนกันหมดครับ และเชื่อว่าหลายคนต้องเคยอ่านใน One Manga

คุยเรื่องลูกเมียมาสองครั้งละ รู้สึกเป็นสิริมงคลแก่ชีวิตยิ่งนัก คราวนี้ผมขอเขียนเรื่องไร้สาระบ้างครับ

ความหมายของ Manga ใน Wikipedia

Manga (kanji: 漫画; hiragana: まんが; katakana: マンガ; listen (help·info); English /ˈmɑːŋɡə/ or /ˈmæŋɡə/) consist of comics and print cartoons (sometimes also called komikku コミック), in the Japanese language and conforming to the style developed in Japan in the late 19th century.^[1] In their modern form, manga date from shortly after World War II,^[2] but they have a long, complex pre-history in earlier Japanese art.^[3]

ผมตั้งใจจะเขียนเรื่องนี้ตั้งแต่ก่อนแผ่นดินไหวแล้วครับ จริงๆ แล้วก็เขียนไปแล้วด้วยเป็นภาคภาษาอังกฤษ (Tinglish – Broken English in Thai version) ที่ iBualoy: Good Bye One Manga, Hello DomDomSoft Manga Downloader เรื่องการดาวน์โหลดการ์ตูนด้วยโปรแกรม DomDomSoft ครับ

One Manga

The incident in August 2010

เหตุเกิดเมื่อเดือนสิงหาคม ปี 2553 “End of Manga viewer – One Manga” เมื่อบริษัทสำนักพิมพ์การ์ตูนญี่ปุ่น (ผมเข้าใจว่าในอเมริกา) ฟ้องละเมิดลิขสิทธิ์ในการเผยแพร่การ์ตูนของเว็บไซต์ชื่อดังหลายเว็บ และหนึ่งในนั่นก็คือ One Manga ครับ เลยทำให้เว็บไซต์ดังกล่าวไม่สามารถแผยแพร่การ์ตูนได้แล้วครับ ผมถึงกับเกิดอาการซึมเศร้า อกหัก ไปอยู่หลายเดือนครับ เพราะเชื่อว่า เว็บใหญ่ๆ ที่มีการ์ตูนดีๆ เยอะๆ คงจะโดนปิดไปพร้อมๆ กันหมด จนกระทั่งวันนึง จู่ๆ ก็อยากจะหาคำว่า Manga Downloader ขึ้นมาครับ… โฮะ โฮะ โฮะ… เจอด้วย… DomDomSoft Manga Downloader

Manga Downloader

DomDomSoft Manga Downloader (Windows)

DomDomSoft Manga Downloader เป็นโปรแกรม Freeware ที่ทำงานบน Windows สามารถดาวน์โหลดการ์ตูนมาจากเว็บไซต์การ์ตูนเช่น OneManga (ปิดไปแล้ว), OurManga, MangaReader, MangaFox, MangaStream, etc. โอ้ว ต้องยอมมันจริงๆ ครับ กลไกการทำงานคือ เข้าไปหารูปไฟล์การ์ตูนแต่ละหน้า แล้วบันทึกลงในเครื่องคอมพิวเตอร์ของเรา พอครบทุกหน้าในแต่ละตอนก็จะทำการบีบอัดไฟล์เป็นไฟล์ cbz (Comic Book Archive file: cbz => zip)

OurManga Downloader (Linux)

ช่วงที่ผมอ่านการ์ตูนใน One Manga นั้น ตั้งแต่ก่อนที่เว็บจะปิดฟีเจอร์การอ่านออนไลน์ มีเพื่อนผมแนะนำ OneManga Downloader ที่สามารถดาวน์โหลดไฟล์รูปหน้าการ์ตูนแต่ละหน้า แล้วบีบอัดไฟล์เป็น cbz ได้เช่นกันครับ แต่ว่าเป็น Linux Shell Script ครับ ที่เจ๋งคือเป็นคนไทยเขียนครับ (ขอขอบคุณ SUKSIT DOT COM) แต่เนื่องจากไม่สามารถดาวน์โหลดจาก OneManga ได้แล้ว คนเขียนก็เลยปรับปรุงโปรแกรมให้ดาวน์โหลดจาก OurManga แทนครับ ฮ่า… ใช้งานได้ดีเหมือนกันครับ นอกจากชื่อไฟล์การ์ตูนที่มี เว้นวรรค (space bar) จะมีปัญหาครับ ไม่สามารถดาวน์โหลดได้ ซึ่งมีโอกาสเจอได้บ้างครับ พวกการ์ตูนฉบับเก่าๆ หน่อยครับ สามารถดาวน์โหลดได้ที่ http://suksit.com/node/290/our-manga-downloader-on-github

CDisplayEX – Ultimate Comic Reader

พอเราได้ไฟล์การ์ตูนมาแล้ว แล้วจะดูยังไงหละครับพี่น้อง… ไม่ยากครับ ใช้โปรแกรม CDisplayEX ในการอ่านครับ โปรแกรมเบาๆ หน้าตาสวยงาม รองรับไฟล์ได้หลายแบบครับ สามารถดาวน์โหลดกันได้ที่ http://www.cdisplayex.com/

Manga Sites

Manga Reader

Manga Reader - เว็บทางเลือกที่มีการ์ตูนที่ผมชอบเยอะที่สุด

ตอนนี้เป็นตัวเลือกหลักของผมที่ใช้ในการดาวน์โหลดการ์ตูนมาอ่านครับ มีการ์ตูนดังๆ ครบถ้วน และมีการ์ตูนหายากที่ผมชอบมากอยู่หลายเรื่องครับ เช่น Battle Angel Alita – Last Order, Berserk, ซามูไรพเนจร (จบแล้ว) ฯลฯ

Our Manga

Our Manga - เว็บทดแทน One Manga

เว็บนี้เหมือนเป็นทายาทของ OneManga ยังไงก็ไม่รู้… ฮ่า… การ์ตูนก็เยอะมากเหมือนกันครับ แต่ตอนผมใช้โปรแกรมดาวน์โหลดแล้วมันมักจะมี error เยอะครับ พวกไฟล์มีปัญหาบ้างอะไรบ้าง ผมเลยเลือก MangaReader เป็นตัวเลือกหลักครับ

Moving Forward

เนื่องจากผมใช่ Windows เป็นหลัก ผมเลยเลือกใช้ DomDomSoft Manga Downloader และเว็บหลักที่ผมใช้คือ MangaReader ครับ นอกจากนี้ยังมีอีกหลายเว็บครับ ที่ใช้ DomDomSoft ในการดาวน์โหลดได้ครับ ถ้าต้องการดาวน์โหลดการ์ตูนเรื่องนี้ ตอนนี้ จากเว็บนี้แล้วมีปัญหา ผมก็จะเปลี่ยนไปดูดเรื่องเดียวกัน ตอนเดียวกันจากเว็บอื่นครับ ฉะนั้นก็พอจะหาการ์ตูนได้ครบทุกตอนอยู่ครับ

เนื่องจากไม่สามารถเผยเพร่รูปประกอบที่เหมาะสมได้ จึงขอใช้รูปเดิมจากตอนที่แล้วครับ

เตียงหักไปได้ไม่ถึงสัปดาห์ หลังจากนะโมขอแยกเตียง หมอหนุนยังคงทำใจไม่ได้ กับการจากไปของลูกชายวัยหนึ่งขวบกับฟันน้ำนม 4 ซี่ สามีเผย “เมียผมชอบหายตัวไปกลางดึกครับ”

นะโมไม่ต้องหย่านม แต่หมอหนุนต้องหย่าเด็ก

ถึงแม้น้องนะโมไม่ต้องมีช่วงหย่านม จู่ๆ มันอยากจะเลิกดูดนมแม่ มันก็เลิกซะดื้อๆ อย่างนั้น อยากจะขอแยกเตียงก็แสดงออกอย่างเห็นได้ชัด (หรือจะเรียกว่าอย่างออกนอกหน้าก็ว่าได้) แต่ทว่าหมอหนุนยังคงทำใจไม่ได้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น (โอ๋-หนุน เตียงหัก!)ถึงแม้ว่าจะผ่านมา 1 สัปดาห์แล้วก็ตาม ยังคงต้องพยายามหาเหตุผลว่าลูกชายต้องการแม่คอยกล่อมเพื่อเข้านอน… คือจริงๆ แล้วน้องนะโมขอแยกเตียงจริงครับ แต่ถ่านไฟเก่า ยังไงก็ยังตัดไม่ขาดกันง่ายๆ แต่เรื่องให้กลับไปนอนคั่นกลางหละไม่มีทาง (กลางดึกคืนก่อนหมอหนุนอุ้มขึ้นมานอนด้วยกันบนเตียงอีกรอบ มันร้องขาดใจ พอเอาไปวางเตียงตัวเอง มันก็หลับได้ปกติ)

ไม่ขอเป็นมือที่สาม แค่ขอที่ว่างในใจเพียงชั่วคราว

วันก่อนผมกลับบ้านดึกเนื่องจากต้องไปต่างจังหวัด ภาพที่ผมเห็นตำตาตอนเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนคือ… หมอหนุนนอนกกเด็กอยู่บนเตียงเด็ก! หึหึหึ เข้าทางพ่อหละทีนี้… กลับเข้ามาสาระจริงๆ ก่อนดีกว่า น้องนะโมต้องการแยกเตียงจริงครับ แต่ยังต้องการแม่คอยกล่อมอยู่ แล้วเดี๋ยวนี้นอนโคตรยาก กว่าจะนอนได้ เดี๋ยวนอน เดี๋ยวลุก เดี๋ยวเดิน เล่นตบมือแผะๆ กลับมานอนใหม่… ยังครับ ยังไม่หลับ ลุกขึ้นมาอีกรอบ เดินรอบห้อง หยิบหนังสือรูปมาดูเล่น หมอหนุนจับหัดขีดๆ เขียนๆ บนกระดาษ ฯลฯ แล้วก็วนลุกวนนอนอีกซักสามสี่รอบ รวมแล้ว เป็นชั่วโมงครับ ว่าจะหลับได้ เอาเป็นว่า ถ้าจับมันเข้านอน 3 ทุ่ม กว่าจะหลับได้ก็ 4 ทุ่มหละครับ แถมบางครั้งยังต้องใช้มาตรการกระชับวงล้อมโดยการดับไฟอีก 15 นาที (ต่อให้ดับไฟมันก็ยังลุกเดินได้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น) พ่อกับแม่ ไม่ต้องทำงานทำการหละครับ เพราะดับไฟนอนกับมัน 15 นาที เราก็ง่วงด้วยแล้วครับ บางวันโชคดีหน่อย น้องนะโมหลับง่าย พ่อแม่ถึงจะได้มีเวลาทำการบ้านกัน… ฮ่าาา… เอ่อ… หมายถึงทำงานทำการหนะครับ

เมียผมหายกลางดึก!

ถึงแม้น้องนะโมจะขอให้แม่กล่อมตอนเข้านอน แต่พอมันหลับแล้ว มันก็ไม่เอาใครละครับ ขี้ร้อน ขี้รำคาญอีกต่างหาก ขนาดผ้าห่มมันยังไม่ค่อยจะยอมห่มเลย เรื่องไปนอนกอดมัน ถ้ามันรู้สึกตัว มันก็ดิ้นหนีหละครับ เป็นมาแต่ไหนแต่ไรละ แต่ยังไงหมอหนุนก็ยังคงทำใจไม่ได้ครับ ชอบเลื้อยลงเตียงไปนอนกับลูกอยู่เรื่อย… ล่าสุดเมื่อคืนนี้ น้องนะโมร้องอยู่ แอ๊ะสองแอ๊ะ หมอหนุนเลยฉวยโอกาสเลื้อยลงไปปลอบอยู่แป๊บนึง แล้วก็ขึ้นมานอนใหม่ ผมก็หลับต่อครับ

พอช่วงใกล้สว่าง นาฬิกาปลุกครั้งแรกเวลา 05:15 น. แปลว่าใกล้จะได้เวลาต้องตื่นไปทำงานแล้ว ผมรู้สึกตัวขึ้นมาหมอหนุนไม่อยู่ข้างตัว ก็นึกว่าลุกขึ้นมานั่งอ่านหนังสือ เพราะเห็นบ่นว่าใกล้สอบแล้ว หรือไม่ก็ไปอาบน้ำเตรียมตัวไปทำงาน ผมก็นอนต่อเพราะปกติหมอหนุนจะไปอาบน้ำ เสร็จแล้วค่อยมาปลุกผมเพื่อขับรถไปส่ง จนกระทั่งนาฬิกาปลุกดังอีกทีตอน 05:33 น. ผมก็ลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำ… เอ๊ะห้องน้ำไม่มีคน… ห้องทำงานก็ไม่มีคน แล้วเมียกูหายไปไหน??? เดินตะคุ่มๆ กลับมาดูที่เตียงลูกว่าหลับดีมั้ย… เอ๊ะ ทำไมเตียงลูกมันหนาๆ เหมือนกองตุ๊กตามันเยอะผิดปกติ (จะเห็นว่ากองตุ๊กตามันใหญ่จริงๆ ครับ) ตอนนั้นไม่ได้ใส่แว่น เลยพยายามเพ่งดูว่าเป็นอะไร… แล้วจู่ๆ ตุ๊กตาก็ลุกขึ้นมา!!! แล้วพูดว่า “ห๊ะ… กี่โมงแล้วหนะ?” อ้าว… เมียกูนี่หว่า! แอบมานอนกกลูกไม่ยอมแต่งตัวไปทำงานทำการ แถมไม่ได้อ่านหนังสืออีกต่างหาก ทีคืนก่อนหละบ่นจังว่าลูกไม่ยอมนอน เลยไม่ได้อ่านหนังสือ พอทีมันนอนก็มานอนกกมันซะนี่ ฮ่าาา…

นะโมกร้าว ประกาศแยกเตียง

หมอหนุนเปิดอก ยังทำใจไม่ได้กับเรื่องที่เกิดขึ้น เมื่อลูกชายสุดรักฟันขึ้นครบ 4 ซี่ ขอแยกเตียงอย่างเป็นทางการ นะโมอ้าง แค่ให้นอนคั่นกลาง แต่ไม่คิดเป็นมือที่สามใคร

ต้นเหตุรักร้าว

มันก็ไม่เชิงต้นเหตุหรอกครับ แต่ว่านะโมเค้าขี้ร้อน และขี้รำคาญมานานละ ห่มผ้าให้ทีไร ก็ถีบออกทุกที… แต่เดิมหมอหนุนจะเป็นคนเอานะโมเข้านอนครับ น้องนะโมเลยนอนอยู่บนเตียงด้วยกันมาตั้งแต่เกิด สถิติทำลูกตกเตียงก็สูสีกันครับ คนละ 2-3 ครั้ง ฮ่า… ลูกผมเป็นคนหัวแข็งใช้ได้

เหตุเกิดครั้งแรกเมื่อ 3-4 อาทิตย์ก่อนครับ ผมเอาฟูกนอนพื้นมาปูไว้ที่พื้นห้องนอนข้างๆ เตียง เพื่อให้นะโมเล่นครับ ช่วงนี้นะโมจะติดแม่เป็นพิเศษ พอดีหมอหนุนออกไปทำธุระนอกห้องนอน แล้วผมพยายามจับนะโมขึ้นเตียงเพื่อจะนอนตามปกติ แต่ว่ายังไม่ยอมนอนครับ เลยร้องไห้ แหกปากโวยวาย คงจะคิดในใจว่า “พ่อไม่เข้าใจผมเลย” ก็เลยปีนลงมาจากเตียง พร้อมหยิบหมอนหมี Little Blue Bear คู่ใจ เดินมาล้มตัวนอนคนเดียวที่เตียง ดูดนิ้วโป้ง กอดหมอนหมี อย่างสบายใจเฉิบ…

ผมว่าถ้าผมเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังคงจะไม่มีใครเชื่อแน่นอน จนกระทั่งหมอหนุนเดินกลับมาที่ห้องนอนอีกครั้ง แล้วปฏิบัติการจับลูกเข้านอนก็เริ่มขึ้น เอามันจับขึ้นเตียงเหมือนเดิม นะโมก็แหกปากโวยวาย ปีนลงเตียง และลงไปนอนที่ฟูกเหมือนเดิมครับ คราวนี้หมอหนุนเห็นกับตา ถึงกับอึ้งไป เด็ก 1 ขวบ ฟันเพิ่งจะขึ้น 4 ซี่ มีพฤติกรรมขอแยกเตียงนอนแล้วหรือนี่

ลูกแยกเตียง เข้าทางพ่อ

หลังจากสังเกตอาการอยู่ 2-3 วัน ผมก็เลยจัดเตียงนอนให้เลยครับ เอาฟูกนอนกลางวันนั่นแหละ มาปูข้างๆเตียง แล้วทุกวัน พอนะโมเดินเข้ามาในห้องนอน ก็ส่งเสียง อื้อๆ อ้าๆ แล้วเดินมาล้มตัวนอนบนฟูกที่ปูไว้ข้างเตียงครับ แต่มันเป็นฟูกบางๆ ผมเลยเอาผ้าห่มมาปูรองไว้ด้วยเพื่อให้นอนสบาย แล้วก็เอาตุ๊กตาหมาแพนดี้ (ชื่อที่หมอหนุนตั้ง… แต่มันคือ… ตุ๊กตาหมีแพนด้า!) มาทำเป็นหัวเตียง กันหัวโขกกำแพงครับ พร้อมกับบรรดาตุ๊กตาสิงห์สาราสัตว์ ทั้งหลาย รวมถึง @petdo ตัวโปรดก็มาห้อมล้อมอยู่บนฟูกครับ ดูแล้วเหมือนเวลาวางกับดักหนู แล้วหนูก็เดินมาติดกับ ฮ่าาา… ต่างกันตรงที่มันมานอนแปะอยู่พักนึง พอเบื่อแล้วก็ลุกเดินมาเล่นต่อครับ

พอดีว่านะโมเป็นเด็กขี้ร้อนครับ ขี้ร้อนมาก เปิดแอร์ 25 องศา นอนด้วยกันบนเตียง ยังมีเหงื่อออกหลังเลยครับ แต่ถ้าเปิดแอร์ 27 นี่ เหงื่อชุ่มหัวเลย… ฮ่าาา… แล้วบริเวณที่ผมปูฟูกดักเด็กเอาไว้มันเป็นบริเวณที่แอร์ลงพอดีครับ เย็นเจี๊ยบ มันนอนแล้วก็เย็นสบาย เพลินไปเลย

มีอยู่วันนึงที่ผมดูแลน้องนะโมช่วงเช้า วงจรชีวิตเฮฮามากครับ พอตื่นขึ้นมา ก็เดินไปที่กลองชุด ตีกลองชุดเบื่อแล้ว ก็เดินมานอน นอนเบื่อก็ไปตีกลอง… โอ้โห ชีวิตมันช่างสุนทรีย์เสียจริงๆ

WINNER : Healthy Kids เตียงใหม่น้องนะโม

สุดท้ายผมกับหมอหนุนก็เลยตัดสินใจไปหาซื้อเตียงนอนสำหรับเด็กครับ (ในใจก็คิดว่า หมอหนุนจะทำใจได้เหรอ ที่ยอมให้ลูกแยกเตียง) ก็เพิ่งจะรู้เหมือนกันว่ามันหายาก และแพงไม่ใช่น้อยครับ ราคาเตียงสี่พันกว่า ราคาฟูกก็อีกสี่พันกว่า รวมแล้วเกือบหมื่นทีเดียว ผมเลยตัดสินใจเลือกซื้อเฉพาะฟูก (Mattress) แต่ผมขอเรียกฟูกว่าเตียงละกันครับ เตียงที่ผมเลือกนั้นเป็นเตียงสปริงสำหรับเด็กของ WINNER รุ่น Healthy Kids ครับ ราคา 4,290 บาท เนื่องจากขนาดของเตียงแค่ 80 x 160 cm ครับ ซึ่งเหมาะกับพื้นที่จำกัด และผมคิดว่าใช้ได้อย่างน้อยก็จนเข้าประถมแน่นอน

ถ้าเทียบกับเตียงขนาดมาตรฐาน 3 ฟุตที่ผมซื้อครั้งแรกตอนเริ่มทำงานนั้น ราคาแค่สามพันกว่าบาทเท่านั้นเองครับ อย่างว่าครับ มันก็ผ่านมาหลายปีแล้ว และเตียงเด็กขนาด 80 x 160 cm ไม่ใช่ขนาดมาตรฐานครับ หาผ้าปูที่นอนยังไม่ได้เลยครับ ต้องใช้ผ้าปูที่นอนปกติเอา แต่ถ้าเทียบกับเตียงเด็กที่แผนกเด็กตามห้างสรรพสินค้าทั่วไป เป็นเตียงฟองน้ำอัดนิ่มๆ ธรรมดาๆ ขนาดก็เล็กกว่ายังราคาตั้งสองพันกว่าครับ ดูแล้วยังไงก็ไม่คุ้มเลย เลยยอมซื้อของ WINNER ครับ ใช้เวลาผลิตของ 1 สัปดาห์ มารับด้วยตัวเอง หรือคิดค่าส่ง 700 บาท

ส่วนปัญหากลัวเด็กตกเตียง ลองดู ที่กั้นกันตกเตียง (Bed Rails) ของยี่ห้อ Cool Kids ครับ ราคาประมาณ 1,600 บาท เป็นโครงเหล็กเนื้อเบาครับ ถึงแม้ว่าข้อพับมันจะไม่ค่อยแข็งแรง (ของผมซื้อมาสองอัน ข้อพับหักทั้งสองอันเลยครับ T.T) แต่ผมมองมุมกลับว่า อย่างน้อย เวลาเด็กหัวฟาดมันก็ยังไม่เจ็บมาก เพราะมันไม่ได้แข็งแรงมากนัก ลองนึกถึงราวสแตนเลสตามเตียงผู้ป่วยในโรงพยาบาล ถ้าลูกเรากระโดดโลดเต้นแล้วพลาดหน้าฟาดเข้ากับราวสแตนเลส คงจะเจ็บไม่น้อยครับ

สำหรับใครที่กำลังหาเตียงสำหรับเด็กขนาดเล็กกว่าเตียง 3 ฟุตมาตรฐาน และไม่ใช่เตียง playpen มีงบประมาณไม่เกิน 10,000 บาท ผมแนะนำลองไปดูที่ WINNER ครับ มีให้เลือกอยู่ 3 แบบเท่านั้น ส่วนตัวแล้วผมไม่ได้ชอบ WINNER เท่าไหร่นัก และไม่ค่อยเชียร์ใครให้ซื้อ เพราะเป็นของคุณภาพธรรมดา ที่ดีไซน์ดูดี (แต่อาจจะฟังก์ชั่นการใช้งานไม่ดี) แต่ราคาสูง แต่ว่ามีสินค้าของ WINNER บางตัวที่ดีไซน์ดี คุณภาพงานใช้ได้ ฟังก์ชั่นการใช้งานผ่าน แล้วเมื่อเทียบกับราคาแล้ว มันจะไม่แพงทันที ซึ่งต้องดูเป็นตัวๆ ไปเลยครับ

หมอหนุนก็นอนเตียงลูก (เข้าทางพ่ออีกเช่นกัน)

ถึงแม้นะโมจะนอนแยกเตียง ตั้งแต่ก่อนที่ได้เตียงจาก WINNER มา นะโมก็เริ่มนอนบนฟูกนอนกลางวันแล้ว และภาพที่ผมเห็นเวลากลับมาบ้านก็คือ หมอหนุนก็ต้องนอนกล่อมลูกด้วยกันบนเตียงลูกครับ… ฮ่าาา… ขอแยกเตียงแต่ยังต้องการคนเล่านิทานให้ฟังอยู่ครับ มีอยู่วันนึง อนาถสุด ผม หนุน และนะโม นอนกองรวมกันบนฟูกกว้าง 3 ฟุต แล้วพยายามกล่อมลูกเข้านอน แต่สุดท้ายหมอหนุนก็ยังคงทำใจไม่ได้ กับการขอแยกเตียงของลูกชายหัวแก้วหัวแหวน พอนะโมหลับปุ๊บ หมอหนุนก็จะช้อนตัวเอามานอนข้างๆ บนเตียงด้วยกันเหมือนเดิม… ฮ่า…

Wawee Coffee Ekkamai at Park Lane bangkok (Photo by iPattt)

วันนี้เป็นวันแรกที่ผมไปแจมกับวง iHearBand หลังจากที่ย้ายบ้านใหม่จากร้านกาแฟวาวีสาขาซอยอารีย์ ไปอยู่ที่ร้านกาแฟวาวีสาขาเอกมัยครับ บรรยากาศสวยงามเหมือนเดิม แต่สถานที่กว้างขวางยิ่งขึ้น

“We Moved” iHearBand

จากบล็อกของพี่ปลาทองที่ www.plajazz.com เรื่องวงดนตรี iHearBand ย้ายไปอยู่ที่ร้านกาแฟวาวีสาขาเอกมัยนั้น วันนี้เป็นวันแรกที่ทีมหลักมากันครบทีมครับ ทั้ง @iPattt @iNattt @plajazz @iChattt รวมทั้งทีมนักร้อง @iPoup2e @kristkwan และน้องแก้ว ราชีนีคำผวน ก็มาแจมกันครบหน้าครับ

แต่เดิมนั้น พี่จิรัฏฐ์ และพี่ซัน ซึ่งเป็นพี่น้องกันอยู่ด้วยกันที่ร้านกาแฟวาวีสาขาซอยอารีย์ครับ เนื่องจากธุรกิจขยับขยาย พี่จิรัฏฐ์ (@jitara) เลยมาเปิดสาขาเพิ่มที่ซอยเอกมัยครับ ทางวง iHearBand ก็เลยติดสอยห้อยตามพี่จิรัฏฐ์มาด้วย ผมขอขอบคุณพี่จิรัฏฐ์เป็นการส่วนตัวอีกครั้งนึงครับ เนื่องจากพี่จิรัฏฐ์ให้การต้อนรับดีมาก และไม่ได้รังเกียจมือกลองแม้แต่น้อย… (ฮ่า… ปกติไปที่ไหนก็มีแต่คนกลัวว่าจะเสียงดัง) นอกจากนั้นพี่จิรัฏฐ์ยังบอกกับพวกเราว่า ตอนนี้กำลังทำระเบียงชั้นสองอยู่ ถ้าเสร็จแล้วที่นี่จะเป็นเหมือนบ้านของ iHearBand เลยครับ

สิ่งที่ผมประทับใจเป็นพิเศษ และอยากมาเล่นที่นี่กับวง iHearBand เป็นเพราะว่า พี่จิรัฏฐ์อุตส่าห์ส่ง twitter หาผมครับ (ถึงแม้จะพิมพ์ผิด แต่ก็ประทับใจครับ)

jirath @jitara: 12 Feb 2011 via Echofon
“@sexdrum ที่เอกมัย เล่นได้เต็มที่ยะตับไม่มีปัญหาเรื่องเสียงคับ”

Wawee Coffee Ekkamai at Park Lane Bangkok

ร้านกาแฟวาวีสาขาเอกมัยตั้งอยู่ใน Park Lane ครับ เป็น Shopping Avenue บรรยากาศแบบ English Garden (ผมเรียกถูกรึป่าวก็ไม่รู้เหมือนกันครับ) อยู่ต้นถนนเอกมัยฝั่งสุขุมวิท ขับรถเข้ามาจากปากซอยเอกมัย เลยปั๊มน้ำมัน ESSO ซ้ายมือมาก็ถึงแล้วครับ แต่ช่วงเย็นรถติดใช้ได้เลยครับ สำหรับท่านใดที่อยากหาที่นั่งฟังเพลงสบายๆ วันอาทิตย์ยามเย็นแต่ไม่อยากดื่มแอลกอฮอล์ เชิญมาที่ร้านกาแฟวาวีสาขาเอกมัยกันได้เลยครับ

บรรยากาศยามค่ำคืน

บรรยกาศภายในร้านยามค่ำคืน สวยงามมากครับ (Photo by iPattt)

Wawee Ekkamai Map

Park Lane Bangkok - Ekkamai

อบรมจูมล่ากับคณิตศาสตร์หรรษา

เมื่อสองสามวันก่อนได้รับข้อความจากพี่บังว่า มีคอร์สอบรมจูมล่าเป็นภาษาอังกฤษอีกแล้วครับท่าน คราวนี้เป็นงานของกรมทางหลวง และผู้เข้าอบรมเป็นเจ้าหน้าที่กระทรวงโยธาธิการจากประเทศพม่าครับ

งานนี้เป็นงานความร่วมมือระหว่างกรมทางหลวงประเทศไทย กับกระทรวงโยธาธิการประเทศพม่าครับ แต่เอาเข้าจริงๆ ผมยังไม่เห็นเอกสารเป็นลายลักษณ์อักษรเกี่ยวกับงานนี้ แม้แต่นิดเดียว อาศัยฟังจากที่เค้าคุยกัน และมาปะติดปะต่อกันเองครับ ถือว่าเป็นงานที่รู้รายละเอียดของงานน้อยมาก กว่าจะรู้ข้อมูลของรายละเอียดการอบรม สถานที่ และเวลา กลุ่มผู้เข้ารับการอบรม จำนวนผู้เข้ารับการอบรม ทั้งหมดเพิ่งรู้ช่วงวันอาทิตย์บ่าย-เย็นครับ ผมแค่เข้าใจว่าเป็นงานที่พี่บังส่งมาให้ คงจะไม่มีปัญหาอะไรครับ เลยชะล่าใจไม่ถามอะไรเลย

Joomla! Training: 21-24 February 2011

Department of Highways, Thailand and Ministry of Construction, Myanmar

บรรยากาศการอบรมถือว่าอบอุ่นดีครับ ผู้เข้ารับการอบรมมาจากประเทศเพื่อนบ้านเราน่ารักมากครับ ตั้งใจเรียน ถึงเวลาพักไม่ค่อยยอมพักซักเท่าไหร่ กินข้าวเสร็จก็ไม่รอช้า กลับเข้าห้องก่อนหมดเวลาพักเสียอีก เจ้าหน้าที่จากกรมทางหลวงที่เข้ารวมฟังบรรยาย ก็ให้การต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดีครับ รวมถึงพี่จากบริษัทออแกไนเซอร์ก็ดูแลผมดีมากครับ

Organizer: LPS Center | Advantage Education Center

ตอนแรกผมเข้าใจว่าเป็นงานที่พี่บังรับมาโดยตรง จากหน่วยงานราชการที่จัดงาน แต่จริงๆ แล้วงานนี้ส่งผ่านกันมาหลายทอดครับ บริษัทผู้รับงานจริงๆ คือ Advantage Education Center (http://www.advantage.in.th) แต่ว่าชื่อหน่วยงานที่ประทับตราในเช็คเงินสดคือ โรงเรียนสอนภาษาเลิศพัฒนา (ต้องใช้ความพยายามเล็กน้อย ถึงจะหาเว็บไซต์ใน google เจอ http://www.lpscenter.com)

พี่บังได้รับแจ้งมาว่ามีอบรมเป็นภาษาอังกฤษวันที่ 21-24 กุมภาพันธ์ 2554 ที่กรมทางหลวงครับ น่าเสียดายเป็นอย่างยิ่งที่ผมไม่ว่างวันที่ 23-24 ครับ เลยต้องแจ้งเค้ากลับไปว่า ทางเราสามารถอบรมได้ 2 วันแรกเท่านั้น แต่พอถึงเวลาอาทิตย์บ่าย ปรากฏว่าทาง Advantage Education Center แจ้งว่าเค้าได้เชิญอาจารย์จากทาง AIT มาแล้วครับ ซึ่งเค้าเชิญไว้ 4 วันเช่นกัน แต่ทาง AIT สามารถมาได้แค่วันจันทร์วันเดียวครับ อ่ะไม่เป็นไร ยังไงผมคงต้องหลีกทางให้อาจารย์จาก AIT หละครับ แล้วผมก็ค่อยมาบรรยายต่อในวันอังคาร ซึ่งเป็นวันที่สองของการอบรม ส่วนวันที่ 23-24 นั้น ข้อมูลที่ผมทราบในช่วงเช้านั้นก็ยังคงไม่มีอาจารย์สอนอยู่เลยครับ (แต่พอตกเย็นเหมือนว่าจะหาได้แล้วนะครับ) ส่วนเรื่องของเนื้อหาการบรรยายผมขออณุญาตไม่พูดถึงละกันครับ หุหุหุ

อบรมจูมล่ากับคณิตศาสตร์หรรษา

จงหาตัวเลขที่หายไป และจงเขียนสมการ

เนื่องด้วยความเชื่อใจพี่บัง เลยไม่คิดจะถามเรื่องอัตราจ้างวิทยากรครับ ซึ่งเป็นที่รู้กันว่า อัตราจัดจ้างมาตรฐานที่หน่วยงานรัฐบาลจัดสรรให้สำหรับวิทยากร ด้านสายงานเทคโนโลยีสารสนเทศนั้น อยู่ที่ 1,200 บาทต่อชั่วโมงครับ แล้วถ้าเป็นอัตราจ้างของหน่วยงานเอกชนจะสูงกว่านี้อีกครับ ขึ้นอยู่กับหลักสูตรที่ต้องการอบรม ส่วนงานนี้เจ้าภาพเป็นกรมทางหลวงครับ แต่ผู้จัดการและผู้จ่ายเงินเป็น Advantage Education Center ซึ่งถือเป็นเรื่องปกติ ที่จะมีบริษัทเอกชนเข้ามาช่วยดำเนินการเรื่องต่างๆ

กว่าผมจะได้รับทราบข้อมูลเรื่องอัตราจ้าง นั่นคือเริ่มการบรรยายไปแล้วครับ ว่า อยู่ที่ชั่วโมงละ 700 บาท ซึ่งถือว่าเป็นอัตราจ้างที่ต่ำกว่ามาตรฐานจนเกินกว่าจะรับงานได้ แต่เนื่องจากเราไม่ได้สอบถามเรื่องนี้ก่อน จึงถือว่าเป็นความผิดของเราเองครับ และผมก็ยอมรับและทำใจในส่วนนี้แล้ว

พอช่วงบ่าย พี่จาก Advantage Education Center ก็เอาซองที่บรรจุเช็คเงินสดมาให้ครับ ซึ่งผมเข้าใจว่ามันคือ 7 ชั่วโมง ชั่วโมงละ 700 บาท รวมมูลค่า 4,900 บาท ซึ่งผมก็ไม่ได้เปิดดูครับ เพราะคิดว่าไม่น่ามีปัญหาอะไร เลยเก็บใส่กระเป๋าทันที

ปัญหามันอยู่ที่ว่าตอนที่ เจ้าหน้าที่กรมทางหลวงยื่นเอกสารมาให้เซ็นรับเงินครับ… เอ๊ะ ทำไมมันถึงเขียนว่า อบรมจำนวน 7 ชั่วโมง อัตราชั่วโมงละ 1,000 บาท รวมแล้วก็ 7,000 บาท… เอ๊ะ?!?! ผมตาฝาดรึป่าว เลยแกะซองเช็คออกมาดูครับ โอ๊ะ เช็คเงินสด มูลค่า 5,000 บาท… แหม ใจดีจริงๆ มีแถมมาให้ 100 บาทด้วย แต่เอ๊ะ! แล้วส่วนต่างมันหายไปไหน!

อย่าเข้าใจประเด็นผมผิดนะครับ ผมไม่ได้งกเงิน 2,000 บาท (แต่ก็เสียดายเหมือนกันครับ) แต่ทำไมผมต้องเซ็นรับเงินในเอกสารราชการ ในจำนวนเงินที่ผมไม่ได้รับจริงด้วย??? ผมจะไม่มีปัญหาเลย ถ้าเอกสารใบรับเงินของกรมทางหลวง ตัวเลขตรงกับเช็คเงินสดจาก Advantage Education Center แต่ปัญหาคือ แล้วถ้าเจ้าหน้าที่รัฐมีการตรวจสอบเอกสารในอนาคต แล้ววินิจฉัยว่าธุรกรรมนี้ทุจริต ผมไม่ต้องไปกินข้าวฟรีในคุกเหรอครับ???

ผมไม่มีปัญหาหรอกครับที่บริษัทจัดการจะคิดกำไร ในรูปแบบค่าดำเนินงานในการจัดจ้างวิทยากร สูงถึง 30-50% ของอัตราจ้างวิทยากร มันเป็นเรื่องธรรมดาทางธุรกิจที่จะต้องทำกำไรและอยู่รอด แต่มันควรจะคิดค่าดำเนินงานอยู่เหนืออัตราจ้างวิทยากร ที่ทางหน่วยงานราชการตั้งงบประมาณให้ตัววิทยากร ในกรณีนี้ สิ่งที่เกิดขึ้นคือ บริษัทหักค่าดำเนินงาน (ซึ่งดูแล้วเหมือนค่าหัวคิวมากกว่า) จากงบประมาณอัตราจ้างวิทยากรของหน่วยงานราชการอีกทอดหนึ่ง ซึ่งผมถือว่าเสียมารยาททางธุรกิจครับ และไม่แจ้งให้ทราบล่วงหน้าด้วย

สาเหตุที่ผมเขียนเรื่องนี้ ไม่ได้เพื่อต้องการประจานบุคคลใดบุคคลหนึ่งครับ ผมไม่มีปัญหากับบุคคลใดๆ เลย แต่ผมมีปัญหากับระบบ และวิธีการเท่านั้นครับ เลยอยากจะเตือน เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่จะรับงานเป็นวิทยากรบรรยายให้กับหน่วยงานราชการ ให้ระวังประเด็นนี้กันด้วยครับ อย่าได้มองข้ามกันเลยเชียว

ทฤษฎีความสัมพันธ์เชิงซ้อน

ผมยังคงสงสัยว่าทำไมหน่วยงานแต่ละหน่วย ที่ผมติดต่อถึงไม่ปะติดปะต่อกันเลย ไม่มีเอกสารเป็นทางการให้เห็นแม้แต่ฉบับเดียว และแปลกมากที่หน่วยงานเอกชนจะออกเช็ค “สด” ให้กับบุคคลธรรมดา เลยลองหาข้อมูลดูเล่นๆ ครับ

Advantage Education Center

เป็นชื่อหน่วยงานที่ติดต่อมาหาพี่บังครับ พอเข้าไปดูในเว็บไซต์ก็เป็นแค่ชื่อสามัญ ไม่ได้ระบุชื่อหน่วยงานเป็นภาษาไทยเสียด้วย

Advantage Education Center
407-410, Century the movie Plaza,
4th Floor, Phayathai Road, Rajthewee
Bangkok 10400
TEL/FAX: 02-245-6701

http://www.advantage.in.th

Advantage Education Center

โรงเรียนสอนภาษาเลิศพัฒนา | LPS CENTER

เป็นหน่วยงานที่ระบุชื่อลงในเช็คครับ แต่ผมก็ยังงงๆ ว่ามันเกี่ยวข้องกับ Advantage Education Center ยังไง และหาคำไทยใน google ไม่เจอเว็บนี้เสียด้วย… พอหาเจอด้วยวิธีอื่น เอ๊ะ ทำไมโลโก้เว็บ กับตราประทับถึงไม่ได้สอดคล้องอะไรกันเลยนะ? แต่ไม่เป็นไร ในเว็บบอกว่า LPS CENTER กับ Advantage Education Center เป็นเจ้าเดียวกัน

LPS CENTER | Advantage Education Center
407-410, Century The Movie Plaza, 4th Floor,
Phyathai Road, Rajthewee,
Bangkok 10400
TEL: (662) 245 6701-2

http://www.lpscenter.com

โรงเรียนสอนภาษาเลิศพัฒนา LPS Center

Adanac Education Centre

เอ๊ะ… อันนี้เกี่ยวอะไรกันหว่า… อยู่กันคนละที่ แต่ว่าทำไมโล้โก้มันถังละม้ายคล้ายกับตราประทับในเช็คเงินสดของโรงเรียนเลิศพัฒนาเลยแฮะ แล้วมันเกี่ยวข้องกันมั้ยนะ?

Adanac Education Centre
Suite 605 Bangkok Tower, 2170 New Petchburi Rd. Huaykwang Bangkok 10320 THAILAND.
e-mail :adanac@mozart.inet.co.th Tel/Fax: (662) 308-0787-90

http://www.adanac-education.com

Adanac Education Centre Broken Map

แก้ไขเพิ่มเติม 23 กุมภาพันธ์ 2554 – 23:45

เพิ่งมาเห็นว่า เป็นใบสำคัญรับเงินของ สำนักงานความร่วมมือระหว่างประเทศ กระทรวงการต่างประเทศ ครับ ซึ่งเป็นหน่วยงานราชการอีกเช่นกันครับ แค่ใช้สถานที่อบรมของกรมทางหลวงเฉยๆ ครับ ส่วนสถานการณ์อื่นๆ ยังคงเหมือนเดิมครับ ไม่มีการตอบรับใดๆ ที่เป็นรูปธรรมในการดำเนินการใดๆ เพื่อแก้ไขสถานการณ์ให้ถูกต้องเป็นเวลามากกว่า 24 ชั่วโมงหลังจากได้รับแจ้งปัญหาผ่านทางอีเมลแล้ว มีการตอบรับสั้นๆ จากเจ้าหน้าที่ประสานงานแค่ “ขออภัยเป็นอย่างสูง ที่ไม่ได้แจ้งอัตราจ้างล่วง เนื่องจากดิฉันเพิ่งทราบเมื่อตอนเที่ยงเหมือนกันค่ะ” ฉะนั้นผมถือว่าเป็นสิทธิของผม ในการเก็บรักษาเนื้อหาที่กล่าวมาข้างต้น เอาไว้ชั่วลูกชั่วหลานสืบไป โดยไม่จำเป็นต้องทำการแก้ไขเนื้อหาใดๆ ที่เขียนไปแล้ว เพื่อประโยชน์ของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งนะครับ

iHearBand - Mercy Mercy Mercy

เป็น Jam Session ของ iHearBand ที่ผมชอบมากอันนึงครับ วิดิโอนี้ถ่ายตั้งแต่ปีที่แล้วที่ร้านกาแฟวาวีครับ เพิ่งคิดได้ว่าทำไมไม่เอาเก็บไว้ในบล็อกตัวเองบ้าง

iHearBand live at Wawee 17 January 2010

วั้นนั้นเป็นวันที่พี่ hongyok จาก www.changkhui.com มาช่วยถ่ายทอดสดผ่าน beenets.com ให้ครับ ซึ่งวันนั้นมีคนมาแจมกันอย่างคับคั่งครับ ทั้งพี่โก้ Koh Mr. Saxman และ Kijjaz โชคดีครับช่วงนั้นซ้อมเยอะหน่อย เลยเป็นช่วง top form พอดี ฮ่าๆๆ (แต่ก็ยังหลุดกระจายเหมือนเดิม) งานนี้ต้องขอขอบคุณ Mr. Art จาก Music2Home ที่ช่วยสนับสนุนไมค์กลองขั้นเทพ และ simplywit ที่ช่วย mix down สำหรับ recording ครับ