เนื่องจากไม่สามารถเผยเพร่รูปประกอบที่เหมาะสมได้ จึงขอใช้รูปเดิมจากตอนที่แล้วครับ

เนื่องจากไม่สามารถเผยเพร่รูปประกอบที่เหมาะสมได้ จึงขอใช้รูปเดิมจากตอนที่แล้วครับ

เตียงหักไปได้ไม่ถึงสัปดาห์ หลังจากนะโมขอแยกเตียง หมอหนุนยังคงทำใจไม่ได้ กับการจากไปของลูกชายวัยหนึ่งขวบกับฟันน้ำนม 4 ซี่ สามีเผย “เมียผมชอบหายตัวไปกลางดึกครับ”

นะโมไม่ต้องหย่านม แต่หมอหนุนต้องหย่าเด็ก

ถึงแม้น้องนะโมไม่ต้องมีช่วงหย่านม จู่ๆ มันอยากจะเลิกดูดนมแม่ มันก็เลิกซะดื้อๆ อย่างนั้น อยากจะขอแยกเตียงก็แสดงออกอย่างเห็นได้ชัด (หรือจะเรียกว่าอย่างออกนอกหน้าก็ว่าได้) แต่ทว่าหมอหนุนยังคงทำใจไม่ได้กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น (โอ๋-หนุน เตียงหัก!)ถึงแม้ว่าจะผ่านมา 1 สัปดาห์แล้วก็ตาม ยังคงต้องพยายามหาเหตุผลว่าลูกชายต้องการแม่คอยกล่อมเพื่อเข้านอน… คือจริงๆ แล้วน้องนะโมขอแยกเตียงจริงครับ แต่ถ่านไฟเก่า ยังไงก็ยังตัดไม่ขาดกันง่ายๆ แต่เรื่องให้กลับไปนอนคั่นกลางหละไม่มีทาง (กลางดึกคืนก่อนหมอหนุนอุ้มขึ้นมานอนด้วยกันบนเตียงอีกรอบ มันร้องขาดใจ พอเอาไปวางเตียงตัวเอง มันก็หลับได้ปกติ)

ไม่ขอเป็นมือที่สาม แค่ขอที่ว่างในใจเพียงชั่วคราว

วันก่อนผมกลับบ้านดึกเนื่องจากต้องไปต่างจังหวัด ภาพที่ผมเห็นตำตาตอนเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนคือ… หมอหนุนนอนกกเด็กอยู่บนเตียงเด็ก! หึหึหึ เข้าทางพ่อหละทีนี้… กลับเข้ามาสาระจริงๆ ก่อนดีกว่า น้องนะโมต้องการแยกเตียงจริงครับ แต่ยังต้องการแม่คอยกล่อมอยู่ แล้วเดี๋ยวนี้นอนโคตรยาก กว่าจะนอนได้ เดี๋ยวนอน เดี๋ยวลุก เดี๋ยวเดิน เล่นตบมือแผะๆ กลับมานอนใหม่… ยังครับ ยังไม่หลับ ลุกขึ้นมาอีกรอบ เดินรอบห้อง หยิบหนังสือรูปมาดูเล่น หมอหนุนจับหัดขีดๆ เขียนๆ บนกระดาษ ฯลฯ แล้วก็วนลุกวนนอนอีกซักสามสี่รอบ รวมแล้ว เป็นชั่วโมงครับ ว่าจะหลับได้ เอาเป็นว่า ถ้าจับมันเข้านอน 3 ทุ่ม กว่าจะหลับได้ก็ 4 ทุ่มหละครับ แถมบางครั้งยังต้องใช้มาตรการกระชับวงล้อมโดยการดับไฟอีก 15 นาที (ต่อให้ดับไฟมันก็ยังลุกเดินได้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น) พ่อกับแม่ ไม่ต้องทำงานทำการหละครับ เพราะดับไฟนอนกับมัน 15 นาที เราก็ง่วงด้วยแล้วครับ บางวันโชคดีหน่อย น้องนะโมหลับง่าย พ่อแม่ถึงจะได้มีเวลาทำการบ้านกัน… ฮ่าาา… เอ่อ… หมายถึงทำงานทำการหนะครับ

เมียผมหายกลางดึก!

ถึงแม้น้องนะโมจะขอให้แม่กล่อมตอนเข้านอน แต่พอมันหลับแล้ว มันก็ไม่เอาใครละครับ ขี้ร้อน ขี้รำคาญอีกต่างหาก ขนาดผ้าห่มมันยังไม่ค่อยจะยอมห่มเลย เรื่องไปนอนกอดมัน ถ้ามันรู้สึกตัว มันก็ดิ้นหนีหละครับ เป็นมาแต่ไหนแต่ไรละ แต่ยังไงหมอหนุนก็ยังคงทำใจไม่ได้ครับ ชอบเลื้อยลงเตียงไปนอนกับลูกอยู่เรื่อย… ล่าสุดเมื่อคืนนี้ น้องนะโมร้องอยู่ แอ๊ะสองแอ๊ะ หมอหนุนเลยฉวยโอกาสเลื้อยลงไปปลอบอยู่แป๊บนึง แล้วก็ขึ้นมานอนใหม่ ผมก็หลับต่อครับ

พอช่วงใกล้สว่าง นาฬิกาปลุกครั้งแรกเวลา 05:15 น. แปลว่าใกล้จะได้เวลาต้องตื่นไปทำงานแล้ว ผมรู้สึกตัวขึ้นมาหมอหนุนไม่อยู่ข้างตัว ก็นึกว่าลุกขึ้นมานั่งอ่านหนังสือ เพราะเห็นบ่นว่าใกล้สอบแล้ว หรือไม่ก็ไปอาบน้ำเตรียมตัวไปทำงาน ผมก็นอนต่อเพราะปกติหมอหนุนจะไปอาบน้ำ เสร็จแล้วค่อยมาปลุกผมเพื่อขับรถไปส่ง จนกระทั่งนาฬิกาปลุกดังอีกทีตอน 05:33 น. ผมก็ลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำ… เอ๊ะห้องน้ำไม่มีคน… ห้องทำงานก็ไม่มีคน แล้วเมียกูหายไปไหน??? เดินตะคุ่มๆ กลับมาดูที่เตียงลูกว่าหลับดีมั้ย… เอ๊ะ ทำไมเตียงลูกมันหนาๆ เหมือนกองตุ๊กตามันเยอะผิดปกติ (จะเห็นว่ากองตุ๊กตามันใหญ่จริงๆ ครับ) ตอนนั้นไม่ได้ใส่แว่น เลยพยายามเพ่งดูว่าเป็นอะไร… แล้วจู่ๆ ตุ๊กตาก็ลุกขึ้นมา!!! แล้วพูดว่า “ห๊ะ… กี่โมงแล้วหนะ?” อ้าว… เมียกูนี่หว่า! แอบมานอนกกลูกไม่ยอมแต่งตัวไปทำงานทำการ แถมไม่ได้อ่านหนังสืออีกต่างหาก ทีคืนก่อนหละบ่นจังว่าลูกไม่ยอมนอน เลยไม่ได้อ่านหนังสือ พอทีมันนอนก็มานอนกกมันซะนี่ ฮ่าาา…